Mata Hari, Europa’s eerste mediahype

Het geheim van Mata Hari is storytelling.  Elke conversatie begint ze met de zin: ‘In mijn jeugd, toen ik voor de radja’s danste, aan de oever van de Ganges…’ In werkelijkheid krijgt ze dansles naast de slager in de St. Jacobsstraat in Leeuwarden. Ze moet er zelf nog het hardst om lachen: Grietje uit Liwwadden is een Indische kunstenares. Tekst: Nicolline van der Spek

 
Leeuwarden, 2017. Het regent, dus besluit ik heel even te schuilen in een café om de hoek van Mata Hari’s geboortehuis. Ik raak aan de praat met een paar Leeuwarders. “Wat denkt u?” vraag ik: “was Mata Hari nou schuldig?”
“Nee!”, roept een van de mannen uit het gezelschap stellig. “Ze is erin geluisd.” Even later vraag ik het opnieuw, dit keer in een snackbar. Het meisje achter de balie heeft geen idee wie Mata Hari is. Schuldig? Wat zou ze gedaan moeten hebben dan? Ze zou een spionne zijn voor de Duitsers, vertel ik. Het meisje haalt haar schouders op. “Waar gaat het over?” roept de jongen achter in de zaak, die het gesprek boven het frituur maar half meekrijgt. “Over Mata Hari!” schreeuwt het meisjes terug. De jongen verstaat ‘Badr Hari’, en wist niet dat de kickbokser een spion was. Weer wat geleerd, zie ik hem denken als hij de friet afklopt.