Vakantie op een containerschip

Ik voelde me net Kuifje

In Montevideo ging schrijfster Threes Anna aan boord, in afwachting van de grote oversteek naar Afrika. Vijf weken een panorama van 360 graden met als leefwereld een kleine hut met een stapelbed en een bureautje. Dit alles op de twaalfde verdieping van de Grande Atlantico, een roestbak van jewelste, waarvan de motor maar liefst drie keer afsloeg. Terwijl het schip langzaam terugdreef naar Brazilië, bestreden de Filipijnen hun heimwee met karaoke. Ondertussen stond de kapitein op het punt de enige betalende passagier van boord te zetten omdat ze floot. Fluiten aan boord van een schip brengt ongeluk. Net als kraaien, bananen en vrouwen. Dat moet je maar weten. Threes Anna wist het niet. Door: Nicolline van der Spek. Foto: Nicolline van der Spek.

“Het allermooiste vind ik nog hoe ze de reis verkopen. Ze hebben een hele mooie brochure, ‘Cargo Holiday’, met daarin foto’s van bijvoorbeeld het Christusbeeld in Rio en de markt van Montevideo. In werkelijkheid zie je van de wereld helemaal niets. Je hopt van haven naar haven, maar je mag zelden van boord, want tijd is geld. Vanuit Rio steek je de oceaan over naar Afrika. Dan zit je zeven dagen non-stop op zee. Zonder internet, zonder radio en zonder televisie. Er is wel een flatscreen met DVD-speler, maar er zijn helemaal geen dvd’s, alleen maar lege doosjes, van vechtfilms voornamelijk. Je moet dus wel tegen eenzaamheid kunnen of zorgen dat je iets te doen hebt aan boord. Ik schreef er een boek. Zeeën van tijd.”
Threes Anna verveelt zich niet snel. Ze is negen jaar arstitiek leider geweest van het internationale theatergezelschap Dogtroep. Daarnaast maakt ze films en schrijft ze boeken. Tijdens haar ‘vrachtschip-vakantie’ voltooide ze haar roman Paradijsvogel. Daarvoor had ze net vijf maanden door Zuid-Amerika gezworven in haar Toyota Landcruiser. Die nam ze op de terugweg mee aan boord, als ‘handbagage’. Een spontaan idee.