Woelige tijden

‘Mijn bijnaam op de Klikspaan was Momfer de Mol, een personage uit De Fabeltjeskrant, die net als ik een Limburgse accent had. Ik kreeg meteen ‘spraakles’ op de sterflat. Iedereen verbeterde me voortdurend. ‘Probeer het nu nog eens Momfer de Mol, en dan graag in fatsoenlijk Nederlands’, zeiden ze dan. Karl Dittrich blikt terug op zijn tijd in de studentenflat De Klikspaan in Leiden.


In augustus 1970 hospiteerde ik bij de heren, hopende dat ik in de smaak zou vallen. Stond ik als langharige feut uit Maastricht uit te leggen wat ik ging studeren en waarom ik naar Leiden kwam. De Klikspaan leek me handig om te hospiteren, want de studentenflat aan de rand van de stad was lekker groot, dus ik dacht: daar hebben ze vast plek. Ook vond ik de Klikspaan beter dan wonen tussen het corps in de binnenstad. Het corps, daar had ik sowieso geen trek in.
Uiteindelijk heb ik op twee verschillende nummers gewoond, eerst op nummer 48, dat nog puur een mannenbolwerk was en waarbij de studie niet per se het hogere doel was. En later op nummer 12, waar we gemengd woonden en de sfeer gelijk een stuk serieuzer was. Dat kwam mij wel goed uit, want ik begon mijn studie ook steeds serieuzer te nemen en kreeg het ook drukker.
De kamers op de Klikspaan waren relatief klein maar als je lang studeerde, stroomde je door naar de hoekkamers. Daar heb ik ook een poos gezeten.

Het was een hele gezellig tijd, waarbij je veel samen deed, eten, uitgaan, tv kijken. Het was de tijd van kabinet Den Uyl, de oliecrisis, de autoloze zondagen. Keken we met een pilsje in de hand naar Den Haag Vandaag met Ton Planken. Het waren politiek woelige tijden. Daar wilde je als student politieke wetenschappen natuurlijk niets van missen. Na Den Haag Vandaag ging je met zijn allen naar de kroeg. Je had een houten barak op de hoek van het terrein, weet ik nog, precies tussen de drie torens en de vrouwenflat in. Dat was mijn stamkroeg. Er stond hoogstwaarschijnlijk een knappe barkeepster en ze draaiden er goede muziek. Niet dat flauwe gekwezel van de BeeGees, maar muziek waar je dorst van kreeg.’

Karl Dittrich, politieke wetenschappen 1970 – 1975 I Collegevoorzitter van de Universiteit Maastricht, voorzitter van de NVAO en van de VSNU. Nu met pensioen en voorzitter Raad van Toezicht Saixon.

De Klikspaan is de eerste sterflat in Nederland en werd in 1959 gebouwd. De opening werd verricht door Prins Bernhard. Hij besloot zijn toespraak met de woorden: ‘Studentenhuizen als de sterflat kunnen bijdragen tot nauwer contact tussen de studenten onderling en daardoor tot hun vorming als mens.’

Dit interview verscheen in Leidraad, 1 2019